سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان

کنفرانس سالانهء سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان به تاريخ 10 و 11 جنوری مطابق 21 و 22 جدی 1387 ، با شرکت أکثريت أعضاءهیأت رهبری این سازمان در يکی از کشورهای اروپایی برگزار شد. کنفرانس پس از پخش سرود انترناسيونال و يک دقيقه سکوت به ياد جانباخته گان راه آزادی و سوسياليسم رسمأ شروع به کار کرد. پس از إنتخاب هيأت رئيسهء کنفرانس، رفيق بصير زيار تحت عنوان "بررسی وضعيت سازمان، ضعفها، دستاوردها و أولويتهای ما در شرايط حاضر" سخنرانی نمود. پس از سخنرانی رفيق بصير زيار کنفرانس وارد بحث پيرامون مباحث مندرج در اجندا که شامل رؤوس زير بود، شد:

                                    کوچيها بايد اسکان يابند 

امسال همچون سال قبل ولسوالی بهسود ولايت وردک صحنه ای درگيريهای خونين ميان اهالی اين ولسوالی و قبائل مسلح کوچی شد. اين درگيری که به کشته شدن چندين تن و بيجا شدن چند هزار اهالی بيدفاع بهسود منجر گرديد،  يکبار ديگر به تشديد احساسات ناسيوناليسم قومی دامن زده است. تظاهرات هزاره های  کابل، تظاهرات در  مزارشريف و مشهد و استقبال از اعتصاب غذائی شيخ محقق خائن و مرتجع از نمونه های برجسته آنست. اين حادثه و وقايع مشابه به تقويت و تشديد ناسيوناليسم قومی در ميان هردو مليت کمک مينمايد.

کوچيها ساليان سال با هجوم به چراگاها و کشتزارهای مناطق هزاره جات با مخالفت باشندگان آن مواجه بوده  و تقريبا در هر منازعه ای حمايت دولتهای وقت را با خود داشته اند. تضعيف دولت مرکزی و بروز جنگ چندين ساله و بميان آمدن اداره های محلی در سه دهه اخير مانع از تردد کوچيها در نواحی مختلف کشور از جمله مناطق مرکزی گرديد. حاکميت سياه طالبان و تقويت نفوذ شوؤنيستهای پشتون در رژيم فعلی بارديگر باشندگان غيرپشتون بويژه باشندگان نواحی هزاره جات را به مشکل کوچيها مواجه نموده است.

کوچيها خود يک گروه اجتماعی محروم اند ومحروميت آنها قبل از همه محصول نداشتن محل ثابت بودباش و زندگی بدوی آنهاست. نه تنها ميزان بيسوادی در ميان قبائل کوچی نهايت بالاست، بلکه خانواده های کوچی اغلب از دسترسی به امکانات اوليه بهداشتی، درمانی و آموزشی محروم اند. باديه نشينی ضمن اينکه  دليل اصلی عقبمانده گی آنهاست، زمينه را برای سؤاستفاده گروه های سياسی طبقات حاکم از آنان فراهم نموده است

اول می روز اتحاد و آگاهی کارگران

اول می روز همبستگی جهانی طبقه کارگر را باز در شرايط برگذار ميکنيم که فقر، بيکاری، جنگ و بحران شاخص اصلی وچهره واقعی دنيای امروز را می سازد. دنيای که در آن بقا و ارزش انسان بر مبنای ميزان سود سرمايه ارزش يابی ميگردد. بدون شک يک چنين دنيائی محل ناامن و غيرانسانی است. نظام سرمايه داری پيهم بحران و فاجعه می آفريند و ابعاد فاجعه بشری هر روز در حال افزايش است. جنگ، فقر، بيکاری، گرسنگی و بيماری روزانه ميليون ها انسان را به کام مرگ و نيستی ميکشاند. اکثريت عظيم انسانها با وجود پيشرفتهای عظيم علمی و تکنيکی، از دسترسی به امکانات اوليه زندگی و ابتدائی ترين حقوق شان محروم اند. نظام سرمايه داری در تلاش برای بدست آوردن حد اكثر سود در سكوت شرم آوری سونامی تازه و دهشتناكی را با افزايش سرسام آور بهای مواد غذائی در بازارهای جهان، بخصوص در مناطق از جهان که اکثريت باشندگان آنها در دامان فقر می لولند و از گرسنگی رنج می برند، به بشريت تحميل كرده است. اين وضع بايد دگرگون گردد و اين کار شدنی و ممكن است، بشرط آنکه طبقه کارگر در پهنه جهان به اتحاد و آگاهی دست يابد.

کارگران در افغانستان، جائيکه سالهاست بميدان کارزار ارتجاع قومی و مذهبی و مداخله مستقيم قدرتهای بزرگ امپرياليستی تبديل گرديده است، شرايط دشواری را از سر ميگذرانند. کارگران در افغانستان و کارگران باصطلاح مهاجر افغانستانی در کشورهای ديگر منجمله کشورهای همسايه با مشکلات فراوانی دست به گريبان اند. حدود نيمی از نيروی کار در افغانستان بيکار اند. کارگران در افغانستان نه فقط قربانی فقر و ستم اند بلکه در بی امنيتی روز افزون بسر ميبرند. در طی سال جاری و در اثر حملات تروريستهای اسلامی طالبان- القاعده و همچنين نيروهای به رهبری ناتو تعدادی از کارگران در خوست، قندهار، مزار و هرات جانهای عزيز شان را از دست داده اند. سطح دستمزد و شرايط کار کارگران در افغانستان در سطح نهايت نازلی قرار دارد و کارگران در مجموع زير خط فقر زندگی می كنند. شرايط دشوار کار و زندگی کارگران و بحران ناشی از آن را همه و حتی کورذهن ترين دشمنان طبقاتی آنان نيز پی برده اند. "راه حل بحران افغانستان آلترناتيف نظامی نيست" اين گفته بار بار توسط سران ناتو و ريزه خواران آنها تکرار شده است كه خود اعتراف و تائيدی است بر وخامت وضعيت اقتصادی و معيشتی مردم، بويژه کارگران و زحمتكشان کشور. کارگران نه فقط اصلی ترين سازندگان يک جامعه اند بلکه عمده ترين نيروی تحول دهنده و لوکوموتيف تحولات اجتماعی نيز می باشند.

اينکه کارگران سازندگان اصلی يک جامعه هستند نه فقط يک حقيقت مسلم که پيشرط اصلی بقا و موجوديت هر جامعه ای در جهان معاصر است. اما تبديل شدن کارگران به موتور تحولات اجتماعی قبل از همه به اتحاد و آگاهی طبقاتی آنان بستگی دارد. کارگران افغانستان به دلائل متعددی تا کنون به اين مهم دست نيافته اند و درست به همين سبب نه تنها نقش اساسی در تحولات سياسی و اجتماعی اين چند دهه اخير بازی نكرده اند، بلکه خود عمده ترين قربانيان آن را تشكيل می دهند. اگر کارگران افغانستان متحد و آگاه ميبود، هرگز مشتی کودتاچی به نام و اعتبار آنها، دمار از روزگار مردم نمی کشيدند. اگر کارگران متحد و آگاه می بودند، هرگز اسلاميستها فرصت نمی يافتند که با براه انداختن جنگهای فرقه ای و تصفيه های خونين قومی فاجعه بيآفرينند و هزاران انسان مظلوم را به خاک و خون بکشند. ارتجاع هار طالبی و اسلاميستهای جيره خوار امپرياليسم در غيابت جنبش طبقاتی کارگران است كه فرصت و جرئت يافته اند تا آزادی و آزاديخواهی را همه روزه سبوتاژ کنند و در پی ديکته کردن افکار پوسيده و عصرحجری شان بر جامعه باشند.

در سال که گذشت ما شاهد اعتراضات و تظاهرات کارگران و کارمندان در کابل، هرات و چند شهر ديگر بوديم. کارگران افغانستان جهت تغيير وضعيت مشقتبار كنونی ناگزير از مبارزه اند و جهت پيشبرد و به سرانجام رسانيدن مبارزه برحق و انسانی شان قبل از همه به اتحاد و آگاهی طبقاتی نياز دارند. سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان سازماندهی و ارتقای آگاهی طبقاتی کارگران را از وظايف مبرم خود دانسته و از هرگونه تلاش در اين راستا قاطعانه حمايت ميکند. کارگران افغانستان با توجه به جبهه های متعدد نبرد طبقاتی و اجتماعی و با توجه به وضعيت سخت و دشوار كنونی بيش از هر زمانی به تشکل و آگاهی نيازمند اند.

زنده باد اول ماه مه روز جهانی کارگران!

زنـــــــــــده باد سوســـــــــياليســــــــــــم!

کميته اجرائيه سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان

23 اپريل 2008

آگاهی و سازمانيابی زنان مهمترين گام در راه آزادی

در آستانه صدمين سالروز 8 مارچ روز جهانی زن، در بخش اعظم جهان نتنها زنان از حقوق برابر با مردان محروم اند بلکه به شيوه های متفاوتی مورد تبعيض و بيعدالتی قرار ميگيرند. تمام اديان و همه ای فرهنگها و سنن كهنه بشری به زنان در مقايسه با مردان حقوق و ارزش کمتری قائل اند. دين اسلام مانند همه اديان ديگر يك دين مردسالار است که با وقاحت تمام از نابرابری و بردگی جنسی زنان و تداوم آن پاسداری می كند و زنان را مورد تبعيض قرار ميدهد.

پيدايش، رشد و قدرت يابی اسلاميستها در اين سه دهه اخير در خاورميانه و سائر کشورهای باصطلاح اسلامی، پيامدی جز محدوديت آزاديها، تشديد ستم جنسی، فرودستی و اسارت زنان در پی نداشته است. در هر کشوری که اسلاميستها به قدرت چنگ انداخته اند و يا نفوذ بيشتری کسب کرده اند، يکی از پيآمدهای اجتماعی آن وضع قوانين ضدزن و تقويت مرد سالاری بوده است. حکومت اسلامی مجاهدين شانزده سال قبل از امروز و سپس امارت اسلامی طالبان بخوبی نشان دادند که اسلاميستها از هر جنس و سنخی در برپا داشتن و تداوم مردسالاری و تحميل ستم جنسی هم رأی و هم كردار اند. زنان در دوران حاكميت امارت اسلامی طالبان رسمأ به مجرمان بالقوه تنزل يافتند و عملا در چهار ديواری منازل شان زندانی شدند. سقوط طالبان در شش سال پيش که با رجزخوانيهای دولتهای امپرياليستی در مورد آوردن دموکراسی و از جمله آزادی زن همراه بود، امروز در عمل حقيقت آن به اثبات رسيده است. وضعيت زنان افغانستان از گذشته تفاوت چندانی ننموده است. زنان در افغانستان کماکان از حقوق اوليه انسانی شان از جمله حق انتخاب همسر، شغل و برابری حقوقی محروم اند. زنان همچنان بطور بيرحمانه ای مورد شکنجه های جسمی و روانی قرار ميگيرند و با کوچکترين تخلف از سنتها و قوانين حاکم مردسالارانه و اسلامی به بيرحمانه ترين وجهی مجازات ميگردند. زنان در حکومت اسلامی و قومی مورد حمايت امريکا و متحدين اروپائی آن رسمأ بمثابه کالا مورد خريد و فروش قرار گرفته و مجبور به پوشيدن برقع هستند. ميزان خودسوزی و خودکشی زنان بيش از هرزمانی در افغانستان افزايش يافته است.

                                                قطعنامه

حکم اعدام  پرويز کامبخش ژورناليست جوان به جرم خواندن مقاله انتقادی به اسلام نه فقط نقض آشکار آزادی عقيده و بيان است بلکه تعرض صريح به حقوق انسانی می باشد. بنيادگرايان رژيم اسلامی افغانستان در پی طاليبانيزه کردن رژيم است و اين حکم غيرانسانی و ضد آزادی تاکنون به مخالفت گسترده ای در داخل و خارج افغانستان مواجه گرديده است. عليرغم مخالفت وسيع باين حکم، دولت کرزی تابحال سکوت تائيدآميز را به پيش گرفته است. تظاهرات امروز اوسلو در ضمن محکوميت اين حکم غيرانسانی خواهان آزادی بلادرنگ و بدون قيد و شرط پرويز کامبخش است.

ما از مقامات  ناروی ميخواهيم:

1ـ بر دولت افغانستان فشار آورد تا پرويز کامبخش را بدون قيد و شرط آزاد نمايد

2 ـ دولت افغانستان وادارد تا در آينده آزادی عقيده و بيان را به رسميت شناخته و از تکرار چنين حوادث اجتناب ورزد.

3 ـ محاکمه جنايتکاران جنگی و ناقضان حقوق بشر يکی از خواسته های اصلی مردم افغانستان است  و دولت ناروی با حضور در افغانستان مکلف در دستور کار قراردادن اين خواست است.

 ــ با توجه به نقض حقوق بشر در افغانستان تمامی  پناهندگان افغانی بايد اجازه اقامت بدست آورند.4

4 ـ اگر دولت ناروی در مورد آزادی و حقوق بشر نميتواند کاری انجام دهد، هرگونه حضور اين کشور در افغانستان مردود است.

                             کميته اوسلو سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان

                                            25 فبروری 2008

Erklæring

Vi fordømmer på det sterkeste arrestasjonen og dødsdommen mot Parvez Kambakhsh og krever at han løslates umiddelbart.

Dommen er ikke bare et angrep på grunnlegende universelle verdier som frihet og menneskeverd, den er også et konkret angrep på de progressive kreftene blant Afghanistans hardt arbeidende befolkning, som nå er på frammarsj.

Siden Norge  støtter regjeringen i Afghanistan, har Norge et stort ansvar for å forhindre dødsdommen mot Parvez Kambakhsh.

Vi krever følgende av Norske myndighetene:

1-      Norge må presse Karzais regjering til å løslatte Parvez Kambakhsh umiddelbart, og uten noen betingelser.

2-      Norge må hindre Afghanistans regjering fra å forsøke å kvele ytringsfrihet.

3-      Norge må bidra til at alle krigsforbrytere stilles for retten

4-      Av hensyn til manglende menneskerettigheter i Afghanistan, må alle afghanske asylsøkere som har søky asyl her i Norge, få beskyttelse.

5-      Hvis Norge ikke kan bidra til å fremme frihet og menneskerettigheter, må Norge trekke soldatene sine ut fra Afghanistan umiddelbart.

Komité Oslo Worker Socialist Organization of Afghanista

(WSO)

Oslo 25,feb.2008

به حکم اعدام پرویز کامبخش یکصدا اعتراض کنیم
 

رژیم ارتجاعی افغانستان در مسیر طالبانیزه کردن هرچه بيشتر جامعه است.  صدور حکم اعدام پرویز کامبخش به جرم ابراز عقیده و بیان، یکی از نمونه های بر جستۀ آن است. بیائید با براه اندازی تظاهرات پر شور، این عمل ضد انسانی و ضد آزادیخواهی را محکوم كنيم.

سازمان سوسیالیسهای کارگری افغانستان در دفاع از آزادی بیان و عقیده و  در اعتراض به حکم اعدام كامبخش، تظاهراتی را در اسلو تدارک دیده است و از تمام سازمانها و افراد آزادیخواه دعوت مینماید تا با شرکت فعال خود در تظاهرات مسؤلیت خویش را در دفاع از آزادی و حق حیات ایفا نمایند.

.  

زمان : دو شنبه ٢٥ فبروری

           ساعت 17:00

مکان : مقابل دفتر وزارت خارجۀ ناروی  

زنده باد آزادی

کمیتۀ مؤقت برگذاری تظاهرات- اسلو

تلفنهای تماس:  90613597 ؛ 41748088 
 
 

La oss protestere sammen mot Parvez Kambakhsh henrettelse

Det reaksjonære regimet i Afghanistan beveger seg mot  talibanisering  av Afghanistan. Dødsdommen mot Parvez Kambakhsh på grunn av praktiserings av hans rett til å ytre sine meninger er et klart eksempel på dettet.

La oss protester sammen og fordømme den umenneskelige og frihets fiendtlige handlingen.

Workers Socialist Organization of Afghanistan invitere alle de frihetsforkjempere organisasjoner og individer til en aktiv deltagelse i en demonstrasjon for å protestere mot dødsdommen, og for ytrings frihet.

Lenge leve frihet

Tid    : mandag 25,februar kl. 17:00

Sted  :  
 
 

Komiteen for demo.arrangement _ Oslo

ntakt telefoner: 90613Ko597 og 41748088

بیانیه اعلام موجودیت
دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای سراسر ایران

٢٦ بهمن ١٣٨٦

ما دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای سراسر ایران با اعلام موجودیت خود درجهت پیشبرد اهداف و استراتژی سوسیالیستی و کارگری برای برون رفت از وضع فلاکتبار موجود حاکم بر جامعه و رسیدن به جامعه انسانی، فعالیت و مبارزه خواهیم کرد.

پرويز کامبخش بيدرنگ بايد آزاد گردد!

دستگيری و محكومیت پرويز کامبخش به اعدام توسط محکمه ابتدائی مزارشريف، تلاش تازه ای ارتجاع حاکم اسلامی در افغانستان جهت سرکوب آزاديخواهان و از ميان برداشتن آزاديهای محدود عقيده و بيان است.اين حکم ارتجاعی و ضدانسانی که تا هنوز با اعتراض نهادهای ژورناليستی و روشنفکری افغانستان، سازمانهای مدافع حقوق بشر، سازمان ملل و مهمتر از همه با تظاهرات تعدادی از زنان و کودکان شهر کابل مواجه شده است، بايد بيش ازين تقويت گردد و به يک اعتراض گسترده و پرتوان در داخل و خارج افغانستان تبديل گردد. هرگونه کوتاهی و تعلل در اين مورد به ارتجاع اسلامی و حاكمیت پوشالي فرصت خواهد داد تا با راه انداختن جو ارعاب و تهديد فضا را بيش از اين برای سركوب هر صدا و حركت آزاديخواهانه اي آماده سازد و عرصه براي فعالیت دگراندیشان و جنبش آزادیخواهي را هرچه بیشتر تنگ تر نماید.