مصالحه پاکستان با طالبان
- Published 07/9/2008
- مقالات
مصالحه رسمی دولت پاکستان با طالبان
بصېر زېار
مصالحه اخير دولت پاکستان با طالبان" پاکستانی"، دولت اسلامی و پوشالی افغانستان را نگران نموده است. اعتراض دولت پوشالی نه بر نفس مصالحه با مرتجعين طالب، مسئله ايکه از دوسال بدينسو به يکی از اساسی ترين سياستهای دولت تبديل شده است، بلکه بر پيشی گرفتن پاکستان درين سياست و ترس از گسترش ناآرميهای بيشتر وحفظ موجوديت خود در شکل و شمائل کنونی است. درين شکی نيست که آتش بس طالبان پاکستانی با دولت اسلام آباد اولا جناحهای افغانی و پاکستانی طالب از همسوئی بيشتر برخوردار ميگردند و ثانيا طالبان فرصت مييابند تا نبرد شان را بر عليه دولت و حاميان آن در افغانستان شدت ببخشند.
هدف دولت پاکستان از سازش با طالبان تنها از سر منافع و امنيت ملی آنکشور نيست بلکه پاکستان با انعقاد آتش بس و مصالحه با طالبان يکبار ديگر استراتژی سياسی منطقوی خود، بويژه در قبال افغانستان را، بطور فعالانه دنبال مينمايد. استراتژی که در يک سال اخير در نتيجه شکلگيری طالبان پاکستانی و درگيری آن با دولت آنکشور و فشارهای بين المللی در وضعيت دشوار و متناقض قرار داشت.
هدف اصلی پاکستان پس از حمله امريکا و متحدين تحت رهبری آن به افغانستان و سرنگونی رژيم فاشيستی طالبان دايما سهيم ساختن طالبان در قدرت بوده است، هدف که دولت پاکستان در طول شش سال اخير در دستيابی به آن به شيوه های متفاوت تلاش ورزيده است. پاکستان ابتدا با سازماندهی مجدد و حمايت مالی و تسليحاتی از طالبان، آنها را به اپوزيسيون فعال نظامی ارتقا داد و پس از آن کوشيد دولت افغانستان و نيروهای حامی آن به مصالحه و کنار آمدن به آنها ترغيب نموده و برقراری صلح را در کشور بدون اشتراک طالبان در قدرت ناممکن بنمايد. افزايش قدرت و نفوذ اسلاميستها در دولت و ناتوانی رژيم در برآورده ساختن ابتدائی ترين نيارها و مطالبات مردم، هم رژيم دست نشانده و هم حاميان آن را مجبور با باز نمودن باب گفتگو و مصالحه با طالبان نمود. مصالحه با طالبان در دو سال اخير به يکی از مهمترين سياست و دلمشغولی های دولت کابل تبديل شده است. همايش چند صد نفری در زمينه تسريع پروسه صلح دولت با جنايتکاران طالب و حزب اسلامی گلبدين که اخيرا در شهرکابل برگذار گرديد و جناحهای از رژيم در داير نمودن آن نقش اساسی داشتند، نمونه بارز در اولويت قرار گرفتن اين روند است.ترديدی نيست که يکی از پيآمدهای مستقيم اين مصالحه افزايش فشار درونی و بيرونی بر دولت پوشالی و دست نشانده در کابل خواهد بود ودر هر گونه مذاکره ای طالبان فرصت خواهند يافت تا از موصع قدرتمندتری وارد مذاکره گرديده و خواهان سهم بيشتری از قدرت گردند. دولت اسلامی و فاسد موجود که بجای مبارزه، سياست سازش و تبانی با طالبان را برگزيده است، با ادامه اين سياست با گذشت هر روز در موضع ضعيفتری در برابر طالبان قرار ميگيرد که در ادامه آن دولت نقش خود را حتی بمثابه ای يکطرف مذاکره از دست خواهد داد. سياست ارتجاعی کرزی، ناسيوناليستهای افغان ملت و اسلاميستها در دولت راه را برای بازگشت جناحهای تندرو اسلامی نظير طالبان و حزب ادمکشان اسلامی در قدرت هموار ميکند. تحولات چند سال اخير پيشروی اسلاميستها و شؤونيستها را چه در اپوزيسيون و چه در پوزيسيون بروشنی نشان ميدهد
اما در مقابل جناح باصطلاح مترقی و آزاديخواه جامعه که در شکل احزاب و سازمانهای خورد و کوچک و جامعه مدنی گرد آمده اند، بجای مقابله و تشديد مبارزه با اين روند يا به نظاره گر اوضاع تبديل شده اند و يا از فرط بيچاره گی با دفاع از مصالحه با طالبان و حزب اسلامی جهت دستيابی به صلح ، در خدمت ارتجاع اسلامی قرار گرفته اند. حضور جامعه مدنی افغانستان در همايش اخير کابل که به ابتکار اسلاميستها برگذار گرديد، و در آن از دولت خواسته شد که با طالبان و حزب اسلامی به مصالحه دست يابد، عمق ابتذال جامعه مدنی و ليبرالهای افغانی را برملا ميسازد. ليبرالهای افغانستان در طول تاريخ اين کشور از در سازش و تبانی با ارتجاع اسلامی و قومی وارد شده اند. منطق حاکم بر ليبرالها و دموکراتهای افغانستان دمساز شدن با وضعيت جاری است و از آنجائيکه در شرايط موجود اسلاميستها و ناسيوناليستهای قومی در قدرت اند، سازش و تبانی با آنان را يگانه راه ممکن و محتمل ميپندارند. اما اين آقايان فراموش ميکنند که بازگشت طالبان و حزب اسلامی در صحنه پيآمد جز برچيدن بساط جامعه مدنی و آزاديها نيم بند فعلی نخواهد داشت. صلح طلبی مجرد و بدون توجه به عواقب سياسی آن يک حرکت ارتجاعی است، در عين حال که ميدانيم بازگشت و تقويت فاشيستهای مذهبی در ارگانهای قدرت به هيچوجه به نفع صلح نيست و جامعه افغانستان را يکبار ديگر به پرتگاه جنگ داخلی خواهد کشاند.
مسئله ای مهم درين رابطه اينست که آيا تبانی و موافقت اخير دولت پاکستان با طالبان راه را برای سهيم شدن آنان در قدرت سياسی افغانستان هموار خواهد کرد؟ گرچه اين توفقنامه هنوز در بوته آزمايش قرار نگرفته است و احتمال موفقيت آن هنوز تضمين نيست، اما در صورت مؤفقيت آن بازهم نميتوان به اين پرسش پاسخ مثبت داد. قدر مسلم اينست که در نتيجه اين تبانی طالبان از توان و قدرت بيشتری برخوردار ميگردند و بالطبع خواهان سهم بييشتری از قدرت و مهمتر از همه به امر خروج فوری و بلاقيد و شرط نيروهای ناتو و امريکا پافشاری خواهند کرد. پافشاری طالبان به اين خواست که با منافع استراتژيک منطقوی پاکستان همخوانی دارد، روند مذاکره و توافق با دولت و حاميان آنرا به بن بست خواهد کشيد. هرگونه توافق طالبان و حزب اسلامی با دولت با حضور و موجوديت نيروهای امريکا و ناتو در عمل بمعنی نابودی و شکست سياسی آنهاست. ايندو گروه نامبرده که خواهان برقراری يک نظام خالص اسلامی اند که در آن جائی برای جريانات ديگر نيست، نميتوانند در مجاورت و اتکای نيروهای امريکائی و متحدين تحت رهبری آن به اهداف خود دست يابند و بنابرين تن دادن به چنين توافق عملا در حکم خودکشی سياسی آنهاست. خروج بلادرنگ و بدون قيد و شرط نيروهای امپرياليستی که در نتيجه شکست قطعی آنان متصور است، از عهده و توان باندهای آدمکش طالب و هم مسلکان آن خارج است. طالبان و حزب اسلامی که قدرت و نيروی مادی و معنوی آنان بر جهالت مذهبی، عقبگرائی، لومپنيسم و توليد و قاچاق مواد مخدر بنا يافته است، شانس پيروزی بر ولی نعمتان و صاحبان ديروزی خود را ندارند. حضور و فعاليت مرتجعين اسلاميست در صحنه نه فقط در خروج نيروهای امپرياليستی کمک نميکند که برعکس در خدمت سياست نظاميگری و امپرياليستی آنان قرار دارد. رفع بن بست مذاکره و مصالحه دولت با طالبان نه در تقويت سياسی و نظامی اين گروه بلکه با تضعيف آن محتملتر بنظر ميرسد.
رجزخوانيهای اخير آقای کرزی در حمله به افراد و مراکز طالبان در پاکستان که در بازگشت از کنفرانس پاريس و پس از حمله هوائی امريکا بر پسته مرزی پاکستان صورت پذيرفت، هراس از تقويت طالبان و تشديد راه حل نظامی درين مقطع است. اظهارات اخير کرزی نه بيان استنتاجات خود وی و حلقه ای نزديک به اوست بلکه انعکاس از تاکتيک سياسی و نظامی ناتو و امريکا در وضعيت جاری است. امريکا و متحدين با مصالحه دولت پاکستان با طالبان مخالفت ندارد، مگر آنکه يک چنين مصالحه به روند مذاکره رژيم تحت الحمايه و طالبان در کشور کمک نمايد. اما اگر اين توافق به دامنه و شدت جنگ بيافزايد، دولت پاکستان رسما و علنا در صف طالبان و مخالفين قرار ميگيرد که به هيچوجه قابل قبول و قابل اغماض برای غرب نيست. اينکه آيا دولت پاکستان ميتوانند در برابر فشارهای غرب مقاومت کند، به وضعيت سياسی و نظامی منطقه بستگی دارد. تشديد بحران روابط ايران و غرب برسر مسئله برنامه ای اتمی آنکشور و وخيمترشدن وضعيت عراق و لبنان ميتواند فرصتهای به رژيم پاکستان در ادامه سياستهايش فراهم سازد، اما در کل پاکستان با ادامه اين سياست ناگزير از روياروئی با غرب است.
گرچه تشديد تضاد امپرياليسم و ارتجاع را ميتوان به فال نيک گرفت اما چپ و سوسياليست از تضاد ارتجاع اسلامی و امپرياليسم زمانی ميتواند بهره برداری نمايد که در ضمن افشا هردو جناح با اتکا و سازماندهی کارگران و اقشار تحت ستم جامعه با آلترناتيف مستقل خود بميدان آيد. هرقدر سوسياليستها و سائر آزاديخواهان آزاديها بيشتر و شرايط بهتر کار و زندگی را بر رژيم و حاميان آن تحميل نمايد به همان پيمانه قادر خواهند شد در ضمن کسب پايگاه اجتماعی عرصه را بر نيروهای ارتجاعی و متحدين امپرياليستی آنان تنگتر سازد. تنها با مبارزه طبقاتی ضد سرمايه داری است که مبارزه عليه ارتجاع داخلی و امپرياليسم جهانی ميتواند به يک مبارزه سوسياليستی و آزاديخواهانه ارتقا يابد.
In a reckless and criminal attempt to suppress the growing insurgency in Afghanistan, President Bush has secretly authorised the use of US Special Forces against targets inside the border areas of Pakistan. The first publicly acknowledged operation took place on September 3 when helicopter-borne soldiers landed at a village in South Waziristan, attacked three compounds and slaughtered at least 20 peop
In one of the worst atrocities of the US-led occupation of Afghanistan, as many as 90 civilians were massacred by an American air strike last Friday in the western province of Herat. At least 60 of those killed were children under the age of 15, according to Afghan government and military sources.