گزارشات عمق فاجعه انسانی در افغانستان را مستند ميسازد اوسکار گرينفلد بعد از شش سال تجاوزبرهبری امريکا در افغانستان، گزارشاتکذب ادعای بوش در مورد کمک نمودن به مردم را نشان ميدهد. شاخصهای اجتماعی در زمينه سواد، ميانگين عمر و دسترسی به غذا، مسائل که گزارشات احتوا ميکند، بحران وحشتناک که مليونها انسان افغانستانی به آن مواجه اند، برملا ميسازد. گزارش 2007 تکامل انسانی افغانستان که توسط سازمان ملل متحد تهيه شده و برمبنای گردآوری احصائيه 2005 نشان ميدهد که افغانستان عملا در فهرست درجه بندی جهان سقوط کرده است. در سال 2004افغانستان در مقام 173 از 178 کشور در شاخص عمومی سازمان ملل در تکامل انسانی قرار داشت، در سال 2007 در رديف 174 سقوط کرد که تنها جلوتر از چهار کشور بشدت فقير افريقائی ـ بروکينا فاسو، مالی، سيراليون و نيگرـ قرار گرفت. بنابر گزارش، ميانگين احتمالی عمر از 44،5 در سال 2003 به 43،1 سال در 2005 سقوط کرد، در حاليکه سطح سواد افراد بالغ از 28،7 درصد در سال 2003 به 23،5 درصد در سال 2005 نزول نمود. اگر اين ارقام با احصائيه سال قبل ار تجاوز، 2001، مقايسه شود، تصوير از سير قهقرائی اجتماعی روشن ميگردد.در دوران حاکميت طالبان، متوسط احتمالی عمر عملا کمی بالاتر از 45،5 سال و نرخ سواد بزرگسالانبه 31 درصد ميرسيد. در گزارش آمده است که بسياری از افغانها به قلت اساسی ترين نيازمنديهای غذائی مواجه اند، ميگويد: " 6.6 مليون افغان از دسترسی به حداقل احتياجات غذائی محروم اند، 24 درصد از خانواده ها مصرف کننده غذای با کيفيت نازل بوده، که بر مبنای حداقل مقدار کالوری 2.067 کيلو کالوری روزانه برمعيار سن و جنس مشخص ميگردد. 30 درصد جمعيت بطور متوسط کمتر از نياز روزانه ای خود مصرف ميکنند. خانواده های شهری در زمينه ای تامين غذائی کمی بهتر از خانواده های روستائی و کوچيها قرار دارند. اگر تنوع غذائی را نيز در تحليل وارد سازيم، 61 درصد خانواده ها پائينتر از آستانه ای غذای ناامن و غيرصحی قرار ميگيرند." قلت غذا موجب سؤتغذيه و کم تغذيه گی گسترده ای شده است، حدود 40 درصد کودکان زير سه سال به کمبود وزن و حدود 54 درصد زير پنج سال به کم رشدی و يا عدم رشد لازم مواجه اند و 7 درصد آنها از گرسنگی ميميرند. مطابق رپورت تنها 31 درصد جمعيت در تمام کشور از آب آشاميدنی صحی مستفيد اند. بسيار روشن است که با اين وضعيت فاجعه مهم انسانی در حال وقوع است. شورای سين ليس گزارش ميدهد: " گيرکردن در گرداب، افغانستان در لبه" علل رشد شورشها را در برابر اشغال بسرکرده گی ايالات متحده را مورد بررسی قرار ميدهد. اگر چنين کنيد، ليکن، تعقل واميدارد که قهر و دشمنی در نتيجه بحران اجتماعی کشور، فساد اداری همه گير و وعده خلافی در کمک بين المللی، افزايش يابد. گزارش به يک داکتر در شفاخانانه بست در لشکرگاه اشاره ميکند که توضيح ميدهد: " اگر جامعه جهانی کمک به ولايت هلمند فرستاده است من آنرا نه ديده ام. اينجا 25000 مهاجر در اطراف هلمند در کمپها موجود اند ، يکنفر هم در مورد رساندن کمک غذائی به آنها حرف نزده اند. در بعضی از ولسواليها حتی يک مرکز صحی وجود ندارد، آنها در نتيجه درگيريهای طالبان با قوای بين المللی نابود گرديده اند. " من فکر نه ميکنم هيچکس و در هيچ جا کمک دريافت ميکنند. ما به سفير بريتانيا و نمايندگان پارلمان يک ليست از نيارمنديهای بيمارستان را سپرديم. از آنوقت تاکنون هيچ از آنها نه شنيده ايم. ما ادويه که آنها وعده نموده بودند بدست نيآورده ايم، ما وسائل و يا هرچيز که آنها وعده داده بودند، بدست نياورده ايم." يکمقاله که در اوتاوا سيتيزن به چاپ رسيده بود ميگويد: " اکثريت ملل کمک دهنده به شمول کانادا مبلغ 1.36 مليون دالر امريکائی جهت کمک يکساله رسمی انکشافی افغانستان که در مارچ 2006 مرحله آن به پايان رسيد به مصرف رساندند. سپس اين مقاله خاطرنشان ميسازدکه اين کمک به مردم عادی افغانستان نرسيده است.يکمطالعه توسط پيس ديوايديد ترست در مي يابد که تنها 424 مليون دالر يا 31 درصد اين کمک تاثيری بر زندگی مردم محل داشته است. يکی از عناصر تبليغاتی ايالات متحده که غرض مؤجه جلوه دادن تجاوزش به افغانستان مورد استفاده قرار ميگرفت، اين ادعا است که اين کشور غرض خاتمه دادن به تبعيض عليه زنان که در دوران حاکميت بنيادگرايان طالب اعمال ميگرديد، اقدام به مداخله نموده است. با وجود تغييرات اندکی که اتفاق افتاده است، تبعيض هنوز بطور گسترده بويژه خارج از مناطق شهری وجود دارد. ميزان سواد برای زنان تنها 12.6 درصد تخمين زده ميشود که از 15 درصد در سال 2001 نزول کرده است.ازدواج با کودک و اردواج اجباری وسيعا انجام مي پذيرد. نرخ واردشدن زنان در تحصيلات ابتدائی، متوسطه و ليسه باندازه ای نصف مردان است. زنان و دختران در مناطق روستائی از امکانات محدود در زمينه تحصيلی مستفيد اند، که بخشا در نتيجه قلت معلمان زن است و معلمين زن تنها 28 درصد معلمين را تشکيل ميدهد. پس از حدود سه دهه جنگ، اقتصاد افغانستان در وضعيت نابسامان و فروپاشيده ای قرار دارد. يکتعداد معين از منازل شيشه ای که در کابل ساخته شده است،در شهرهای ديگر و مناطق روستائی که جمعيت بزرگ زندگی ميکنند، اساسی ترين زير ساختيها و خدمات يا در وضعيت بسيار بدويست و يا اصلا وجود ندارد. نرخ بيکاری در حدود 40 درصد برآورد ميشود و بيش از نيم جمعيت کشور در زير خط فقر زندگی ميکنند. بسياری از مردم مجبور به ترگ خانه های خود شده اند. گزارش سين ليس اضافه ميکند که: بيجاشده گان داخلی در طی 18 ماه اخير افزايش يافته است، که بخش بزرگ آن در نتيجه شدت گرفتن جنگ در جنوب کشور بوده است. وضعيت که مهاجرين به آن دست و گريبان اند توسط دو نفر باشنده کمپ ای دی پی در شهر قندهار چنين توضيح داده ميشود: يکی از آنان ميگويد: " من چيزی را برای خانواده ام تهيه نميتوانم، من نه کاری دارم و من مريض هستم. بزرگترين پسرم سه سال عمر دارد. مادرم نان گدائی ميکند. تنها مردان در مسجد کمی پول برای ما جمعآوری ميکنند." ديگری ميگويد: " ما هيچگونه کمک بدست نميآوريم، من و فاميلم هيچ چيز برای خوردن نداريم.ما نه سرپناهی داريم و نه آبی برای نوشيدن و ما مقداری آب از خانه های اطراف کمپ بدست ميآوريم. ما مجبور هستيم از يکجا به جای ديگر دايما کوج کنيم." تنها صنعت و توليد شگوفان در افغانستان کشت و تجارت غيرقانونی ترياک است. مجبور شدن به پيداکردن وسيله جهت نان دادن اعضای خانواده، تعدادی از دهاقين را به کشت ترياک کشانيده است. آنقدر تجارت موادمخدر وسيع و حاکم است که افغانستان به دولت مواد مخدره " نارکو ستيت" تشبيه ميشود. مطابق سروی ترياک 2007 که توسط سازمان ملل در زمينه موادمخدر و جنايتانجام پذيرفته است، کشت شاهدانه يا چرس نيز درين سال 40 درصد افزايش يافته است . در يکمقاله اسوسيتيد پرس در ماه قبل، يکدهقان توضيح داده بود: " حکومت از ايجاد بازار خوب برای محصولات ديگر مانند پنبه، تربوز و سبزيجات عاجز است، بنا برآن من بجای ترياک چرس يا حشيش ميکارم. دهقان ديگری اکبرخان گفت: " ما ميدانيم که چرس يک محصول غيرقانونی است، مگر ما بسيار فقير هستيم و ما ناگزير از کشت آن هستيم تا با کمک نمودن خانواده خود زندگی آنان را تضمين کنيم. من مائل نيستم به توليد ترياک و حشيش دست بزنم، من نميخواهم انسانهای ديگر معتاد اين چيزها شود، ليکن من مجبورم به بچه هايم غذا تهيه کنم و من امکان ديگری برايم سراغ ندارم. بريتانيا که مسئوليت دارد تا زرع ترياک را از ميان بردارد، ميکوشد تا دهاقين را به کشت محصولات قانونی ترغيب نمايدــ تلاش که در گذشته نيز صورت گرفته اما به شکست انجاميده است. مگر ايالات متحده فشار ميآورد که مزارع ترياک از هوا نابود گردد. اگر اين پلان در بعد وسيع تحقق يابد، بسياری از جماعات دهقانی از هرگونه وسائل زندگی محروم خواهند شد.همين حالا نيز شکايات در مورد تخريب مزارع ترياک وجود دارد. هنگاميکه اطلاعات و آمار ستاتيستيک کم است، ايندو گزارش صورت قانونی ادعای اداره ای بوش در زمينه تجاوز کهبجای تخفيف بحران که جمعيت افغانها به آن مواجه اند به آن وسعت بخشيده است،را از اعتبار ساقط ميسازد